رسوم هند
1397/08/11 - 13:00 راهنمای سفر

۹ رسم و سنتی که تنها هندی‌ها آن را درک خواهند کرد

هند سرزمین سنت‌های رازآلود و فرهنگ‌های عجیبی است که اغلب باعث شگفتی و تعجب گردشگران دیگر کشورها می‌شود. هر رسم و سنت در هند با قرن‌ها تاریخ این کشور گره خورده و دارای یک جهان‌بینی فلسفی است که مختص به این کشور است. رسوم هند بسیار متنوع بوده و حتی ممکن است رسم یک ایالت با ایالت دیگر متفاوت باشد. همین موضوع هند را به ملغمه‌ای از فرهنگ‌های عجیب تبدیل کرده است. فلایتیو به سراغ برخی از منحصربه‌فردترین فرهنگ‌ها، رسم‌ها و سنت‌های هندی رفته است که تنها مردمان محلی آن را درک می‌کنند. با ما همراه باشید.

برای خرید بلیط هواپیما مشهد به فلایتیو مراجعه کنید.

کاروا چاوت Karva Chauth

این رسم منحصربه‌فرد که در بخش‌های شمالی هند رایج است،‌ تنها در ماه اکتبر و فقط توسط زنان متاهل انجام می‌شود. در طول روز کاروا چاوت، زنان متاهل هندو از سپیده‌دم تا هنگام غروب آفتاب بدون لب زدن به حتی یک قطره آب، روزه می‌گیرند. بر اساس این سنت، روزه ایمنی و طول عمر همسران آن‌ها را تضمین کرده و مردان را در برابر شیطان محافظت می‌کند. یکی از جنبه‌های منحصربه‌فرد این فستیوال، سنت افطار زنان است. طبق رسم هرساله، زنان نباید همسران خود را تا زمان افطار ببینند و تنها می‌توانند این کار را پس از نگاه کردن به ماه از داخل یک الک (غربال) و سپس نگاه کردن به همسر خود با همان الک انجام دهند.

تیمیتیTheemithi

تیمیتی که یک هفته قبل از دیوالی در ماه تمیل (مردمانی که در هند و سریلانکا زندگی می‌کنند) انجام می‌شود، یکی از سخت‌ترین مراسم سنتی فرهنگ تمیل است. ده‌ها داوطلب به‌منظور نشان دادن ایمان خود به خدا، با پای‌برهنه بر روی مسیری پوشیده از زغال گداخته راه می‌روند. گفته می‌شود که اگر ایمان فرد به خدا قوی باشد، زغال‌های داغ اثری بر پای او نخواهند داشت. این رسم که مخصوص منطقه تمیل نادو است، به کشورهای دیگر نظیر سریلانکا، موریس، رئونیون و حتی سنگاپور نیز سرایت کرده است. درحالی‌که تنها افراد بزرگ‌سال حق شرکت در این مراسم را دارند، مشاهده می‌شود که آن‌ها کودکان خود را به‌منظور آشنایی با این رسم بر دوش گذاشته و از روی زغال‌ها عبور می‌کنند.

ماتو پونگالMaatu Pongal

درحالی‌که جنجالی‌ترین مراسم مرتبط با این فستیوال، جالیکاتو یا رام کردن گاو وحشی نام دارد، نمی‌توان از دیگر رسم‌های ماتو پونگال غافل شد. ماتو پونگال در سومین روز از پونگال، فستیوال برداشت محصول و خورشید با نام تمیل، جشن گرفته می‌شود و یکی از رسم‌های آن عبادت یک گاو به‌عنوان خدا است. در این روز، خانواده‌های قوم تمیل غذای یک گاو را تامین کرده و گاوهای سرگردان را به‌منظور پذیرایی به خانه‌های خود می‌برند.

لاتمار هولی Lathmar Holi

این سنت که در بخش‌هایی از ایالت اوترا پرداش محبوب است، در طول جشنواره هولی برگزار شده و شامل زنان متاهل جامعه هندو می‌شود که باید همسران خود را با یک چوب بلند و ضخیم کتک بزنند. نام این رسم از کلمات هندی لات به معنی ضخیم و مار به معنی کتک زدن گرفته شده است. این رسم عمدتا در شهرهای ناندگوان و بارسانا برگزار شده و داستان پشت این مراسم این است که در روز هولی، خداوندگار کریشنا سعی در دیدار از رادا (الهه هندو) در روستای بارسانا داشت، اما ناگهان با جمعی از زنان روبرو شد که با چوب‌دستی‌های خود به استقبال او می‌آمدند.

گونگات (روبنده) Ghunghat (Veil)

گونگات که بیشتر در میان مردمان غرب هند رواج دارد، یکی از عجیب‌ترین رسوم این کشور محسوب می‌شود. ازآنجایی‌که گونگات صرفا با یک روبنده استفاده‌شده توسط زنان هندو در ارتباط است، باید گفت که کاملا با سنت اسلامی برقع تفاوت دارد. گونگات با رسم ترتیب دادن مراسم ازدواج در جوامع هندو مرتبط است که در آن عروس صورت خود را قبل از ازدواج از همسرش می‌پوشاند. به حدی که در برخی از جوامع سنتی، مرد تا زمان رفتن به خانه خودشان، حتی نمی‌داند که عروس چه شکلی است؛ زیرا مراسم ازدواج تماما از سوی خانواده‌های عروس و داماد مدیریت می‌شود. درحالی‌که این رسم در سال‌های اخیر کمرنگ‌تر شده است، اما همچنان برخی از خانواده‌ها آن را به‌جا می‌آورند.

ناگا سانیاسیس Naga Sanyasis of Kumbh Mela

ناگا سانیاسیس که با پاک‌ترین نوع ریاضت در پیوند است، اجتماعی از قدیس‌ها در شمال هند محسوب می‌شود. آن‌ها از دنیای مادی و لذت‌های آن دل کنده و خود را وقف خدا می‌کنند. یک ناگا سانیاسی هیچ ارتباطی با خانواده خود نداشته و حتی در هیچ رویداد و مراسمی به‌جز جشنواره کومب­ملا شرکت نمی‌کند. آن‌ها در کومب­ملا به‌صورت دسته‌جمعی حاضر می‌شوند. عجیب‌ترین جنبه از زندگی یک ناگا سانیاسی این است که آن‌ها لباس به تن نمی‌کنند و اکثر آن‌ها در جشنواره کومب­ملا به‌صورت لخت در خیابان‌ها قدم می‌زنند.

دیگامبار جینز (برهمابودا) Digambar Jains

یکی دیگر از گروه‌های مرتاض که لباس پوشیدن را ننگ و عار می‌داند دیگامبار جینز نام دارد. فلسفه پیروان دین برهمابودا از آیین هندوها جداست، اما این دین از هند نشات گرفته و به چشم‌پوشی از دنیای مادی و متعلقات آن اشاره دارد. واژه دیگامبار به معنی «افرادی که جامه آن‌ها آسمان است» بوده و به این موضوع اشاره دارد که آسمان برای آن‌ها به‌عنوان لباس کفایت می‌کند و نیازی به پوشیدن لباس مادی وجود ندارد. آن‌ها بخش مذهبی‌تر آیین برهمابودا را تشکیل می‌دهند. گروه دیگر این آیین سوئتامبار جینز نام دارد که لباس‌های سفید به تن می‌کنند (واژه سوئت در زبان سانسکریت به معنای سفید است).

سرسوتی پوجا Saraswati Puja

فستیوال ساراسواتی پوجا در ایالت ناواراتری، روزی است که در جنوب هند و برای گرامی داشتن الهه دانش و هنر، ساراسواتی، برگزار می‌شود. بااین‌حال، چیزی که این روز را متمایز می‌کند این است که اگرچه این مراسم برای گرامی داشتن علم و دانش است، اما افراد، به‌خصوص کودکان و دانشجویان، حق ندارند که در این روز هیچ کتابی را باز کنند و حتی یک کلمه از آن را بخوانند! درحالی‌که این رسم تنها از سوی برخی جوامع در بخش‌های جنوبی هند برگزار می‌شود، ایده پشت آن از رویداد ساراسواتی پوجا نشات می‌گیرد که در آن زمان تمامی کتاب‌ها و دانش وقف این الهه شده و برای او دعا می‌شود.

ناگ پانچامی Nag Panchami

مارها در تمام دنیا به خاطر ماهیت زهرآگین خود ترسناک بوده و خطری برای انسان محسوب می‌شوند. بااین‌حال، هند از معدود کشورهایی در دنیاست که مارها نه‌تنها پرستش می‌شوند، بلکه دارای فستیوال مختص به خود هستند. درحالی‌که تمامی مارها به‌عنوان خدایان در این کشور شناخته می‌شوند، شاه کبرا به‌عنوان خطرناک‌ترین مار، از بیشترین احترام در هند برخوردار است. این فستیوال که مارها را به‌عنوان خدا گرامی می‌دارد، ناگ پانچامی نام داشته و از مارهای کبرا در این روز با شیر و حتی موش پذیرایی می‌شود. این فستیوال در پنجمین روز از ماه شراوان (بین اوت و سپتامبر) برگزار شده و به گفته مردم، مارها پس از عبادت شدن در این روز، انسان‌ها را نیش نمی‌زنند.

برچسب ها:

نظر خود را بنویسید

حریم خصوصی شما برای ما مهم است. بنابراین اطلاعات شما نزد ما محفوظ خواهد ماند.
امتیاز شما





مطالب مرتبط