دشت خمره ها

سفر به دشت خمره‌های لائوس

دشت خمره‌های لائوس در شمال این کشور واقع شده و یکی از عجایب بزرگ جنوب شرق آسیا محسوب می‌شود. فلایتیو به سراغ کشف رازهای این دشت اسرارآمیز رفته است. با ما همراه باشید.

برای خرید بلیط هواپیما و رزرو هتل به فلایتیو مراجعه کنید.

به نظر می‌رسد که سنگین‌ترین بمباران رخ‌ داده در کشور لائوس مربوط به این منطقه باشد. وقتی‌که از استان ژینگ خوانگ در شمال لائوس عبور می‌کنیم، راهنما تمامی تصورات اولیه ما را نقش بر آب می‌کند. از او در مورد دریاچه‌های زیبا سوال می‌کنیم. او می‌گوید: «این گودال براثر برخورد موشک‌ها پدید آمده‌اند.» در مورد دشت‌های سرسبز از او می‌پرسیم. پاسخ می‌دهد: «همه آن‌ها با عامل نارنجی مسموم شده‌اند.»

ارتش آمریکا بین سال‌های ۱۹۶۴ و ۱۹۷۳ دست به بمباران لائوس در هر ۸ دقیقه در ۲۴ ساعت از روز و ۳۶۵ روز سال می‌زد. درمجموع بیش از ۲ میلیون تن بمب بر سر این کشور در خلال جنگ دوم هند و چین (همان جنگ ویتنام) ریخته شد.

۳۰ درصد از بمب‌ها عمل نکردند و متأسفانه تنها یک درصد از آن‌ها از منطقه پاک‌سازی شده است. باقی آن‌ها در زمین مانده و به لطف فرسایش خاک در اثر بارش باران، رشد سریع درختان بامبو و شخم زدن زمین‌ها توسط کشاورزان، قابل ‌تشخیص هستند. بمب‌های خوشه‌ای خطرناک‌ترین نوع بمب‌ها بوده و هر ساله باعث کشته و معلول شدن شماری از مردم لائوس می‌شوند.

باوجود این حملات، اینکه هنوز یکی از جذاب‌ترین مناطق باستان‌شناسی جنوب شرق آسیا سالم باقی مانده، اتفاقی خوشایند است. صدها خمره بزرگ سنگی متعلق به ۲ هزار سال پیش در سراسر دشت ژینگ خوانگ پراکنده شده‌اند. اطلاعات اندکی در مورد منشا و دلیل این خمره‌ها وجود دارد، اما فرضیات در مورد آن‌ها بی‌شمار است.

راهنما به ما می‌گوید: «باستان شناسان باور دارند که آن‌ها کوزه‌هایی برای نگهداری خاکستر مردگان هستند. در داخل خمره‌ها نیز خاکستر و زغال یافت شده است. در برخی از آن‌ها نوشیدنی‌های الکلی و در برخی دیگر استخوان وجود داشته است. با این ‌حال افسانه‌های محلی نیز در این مورد وجود دارد. برخی می‌گویند از این خمره‌ها برای ساخت نوشیدنی لائولائو در لائوس استفاده می‌شده که در پیروزهای نظامی مصرف می‌شد. برخی دیگر معتقدند که این خمره‌ها فنجان‌های مخصوص تخم‌مرغ غول‌ها بوده‌اند!»

بیش از ۳۳۰ خمره در محوطه شماره یک این دشت وجود دارد. با وجود اینکه ۶۰ درصد از خمره‌ها بر اثر موشک‌باران آسیب دیده‌اند، اما به‌خوبی حفظ شده‌اند. اکثر این خمره‌ها از جنس سنگ آهک هستند و بزرگ‌ترین آن‌ها در حدود ۶ تن وزن دارد.

بسیاری از خمره‌ها به پهلو افتاده‌اند، اما برخی دیگر کاملا صاف قرار دارند. تعدادی از خمره‌ها هم به طرز عجیبی کج شده‌اند به‌طوری‌که به نظر می‌رسد در حال مقاومت در برابر نیروی جاذبه هستند. اطلاعات اندکی در مورد فرهنگ نوسنگی در عصر آهن که باعث ساخت این خمره‌ها شده است وجود دارد، اما شواهد نشان می‌دهد که این منطقه در روزگاری یک مسیر تجاری مهم بوده و از سواحل جنوبی چین تا دشت کورات در تایلند امتداد داشته است.

راهنمای گروه ما را به محوطه شماره ۲ می‌برد که بین دو تپه کوچک قرار دارد. در اینجا نیز سه خمره و جای دایره‌های چند خمره دیگر به چشم می‌خورد. مقداری خرده فلز که به نظر می‌رسد بقایایی از بمب‌های منفجر شده است نیز در محوطه دیده می‌شود. در این منطقه چندین تابلوی هشدار قرمزرنگ وجود دارد که گردشگران را از رفتن جلوتر منع می‌کند. به نظر می‌رسد هنوز بمب‌هایی در این ناحیه وجود داشته باشد.

روز ما با رفتن به محوطه شماره ۳ به پایان خود نزدیک می‌شود. دسترسی به این محوطه از طریق یک پل سست و نامطمئن میسر شده و اطراف آن با شالیزارها احاطه شده است. استخرهای ماهی و دام‌های در حال چرا نیز در این اطراف مشاهده می‌شوند. این منطقه میزبان حدود ۱۵۰ خمره بوده و ازاین‌جهت زیباترین بخش دشت است. تنها خمره‌های بزرگ‌تر در سر جای خود باقی مانده‌اند؛ در گذشته از خمره‌های کوچک‌تر برای ساخت پی خانه‌های اطراف استفاده شده است.

هیچ توریست و محلی دیگری در اینجا حضور ندارد و صدای زنگوله گاوها به‌خوبی شنیده می‌شود. ما به راهنما میگوییم که این صدا خیلی دل‌نشین است. او لبخندی می‌زند و می‌گوید: «بله. کشاورزان این زنگوله‌ها را از بقایای بمب‌ها ساخته‌اند.»

نظر خود را بنویسید

حریم خصوصی شما برای ما مهم است. بنابراین اطلاعات شما نزد ما محفوظ خواهد ماند.
امتیاز شما





مطالب مرتبط

در خبرنامه ما عضو شوید تا به سرعت از تخفیف های شگفت انگیز ما با خبر شوید.